Laatste nieuws

20 nov Song Casting crowns gaat viral door auto-ongeluk
17 okt Leen Koster en Wim Bevelander doen naam Lichtkring eer aan
1 okt Amy Grant werkt aan een nieuw kerstalbum
30 sep Newsboys mag grens met Canada niet over
29 sep Emotioneel moment voor Big daddy weave
28 sep Jamie Grace verkoopt instrumenten
27 sep Chris Tomlin schrijft kinderboek

Gratis Nieuwsbrief

Vul je e-mailadres in en maak gelijk kans op het album 'Este momento' van Trinity.

E-mail adres:

Gospeltime Twitter

Word ook volger van Gospeltime op Twitter en blijf op de hoogte van het laatste gospelnieuws. Meld je aan via de onderstaande button.

Follow gospelmuziek on Twitter

Uitzending terugluisteren

Je kunt de uitzending ook terugluisteren. Daarvoor kun je op de volgende link klikken:

Beluister nu terug

Nu luisteren

Windows
Media Player
RealPlayer

I Am Legend (Film)

Titel: I Am Legend
Cast: Will Smith, Alice Braga en Charlie Tahan.
Filmmaatschappij: Warner Bros. Pictures
Tijdsduur: 100 minuten
Genre: Drama / Sci-Fi Action
Regie: Francis Lawrence 
Waardering: 3.5/5
 

Je bent de laatste man in New York, misschien zelfs wel op aarde. Er zijn 5,4 miljard mensen besmet. Een groot deel van de overlevende vermoord door de Dark Seekers. Je jaagt in de verlaten straten van New York, je golft op een vliegdekschip en het enige contact dat je hebt is je hond. Overdag ben je bezig met jezelf vermaken en een remedie tegen de besmetting te ontwikkelen. ’s Nachts is het overleven. Dit scenario is werkelijkheid geworden voor Robert Neville. De enige mens die je zult zien in pakweg drie derde deel van de film, gespeeld door Will Smith. Een zware taak voor Will Smith, praktisch de gehele kwaliteit van de film hangt van zijn acteerspel af. Is het hem gelukt om zijn rol overtuigend neer te zetten en de kijker over de hele linie geboeid te houden?

I Am Legend is de derde verfilming naar het boek van Richard Matheson’s, en de eerste verfilming met een budget van formaat. De promotie, de boxoffice, het aantal bioscopen, de acteur(s): alles wijst erop dat dit een typische blockbuster is, vol met explosies om de gemiddelde kijker tevreden te houden. Maar niets is minder waar. Waar een rasechte blockbuster zich zou richten op de strijd tegen de gemuteerde (de zogenaamde ‘Dark Seekers’), focused deze film zich op de eenzaamheid die gepaard gaat met het ‘laatste mens’ zijn en de strijd om je door elke dag weer heen te slepen. De stilte, het gebrek aan sociaal contact en de eenzame zoektocht naar een oplossing wordt meesterlijk geportretteerd. Het eerste deel van het verhaal is het vooral Will Smith en zijn hond die je te zien krijgt, die het beiden fantastisch doen. Het is een verademing om Will Smith eens geen ééndimensionale actieheld te zien spelen, maar een mens die langzaam gek wordt van eenzaamheid. Daarnaast is ook de casting van de hond het vermelden waard: het kenmerkende gedrag van een herdershond wordt op een heel natuurlijke wijze in de film neergezet. Het verhaal wordt op een bijzondere manier verteld. Het heeft geen duidelijk begin (en een redelijk open eind) en je komt steeds iets meer te weten via plotselinge flashbacks. Dat houdt de kijker nieuwsgierig en geboeid.

‘God did not do this, we did’

De eerste helft van de film is genieten: van Will Smith’s acteerwerk, de hond, de sfeerbeelden van een leeg New York en nog vele andere aspecten. Helaas wordt de torenhoge kwaliteit van de eerste helft ernstig naar beneden gehaald op het moment dat de Dark Seekers tevoorschijn komen. Naast het feit dat ze er te vriendelijk uitzien voor het geluid dat ze maken, zijn ze totaal niet overtuigend. Het is onderhand duidelijk dat de technologische mogelijkheden deze tijd groot zijn. Motion Cap en gedetailleerde animaties hebben in het verleden al zeer succesvolle personages voortgebracht (denk aan Gollum, van de Lord of the Rings trilogie). Maar alle successen werden behaald binnen het fantasy of horrorgenre, waar de filmmaker zijn creativiteit de vrije loop kon laten gaan. Maar binnen deze film, die zich sterk gericht heeft op het dramatische aspect, past de standaard CGI gemuteerde mens met een hoog ‘popcornfilm’ gehalte simpelweg niet. De Dark Seekers hebben nergens de diepgang die past bij de rest van de film. Ze jagen geen angst aan, roepen geen medelijden op en zijn te misplaatst om je er nog om te kunnen laten lachen. Daarnaast behaald de digitale animatie nergens het niveau van een Gollum, aangezien je nooit het idee hebt dat ze Will Smith überhaupt kunnen aanraken. De film vervalt langzamerhand in het ‘grijze middelmoot gebied’ van de actiefilms zodra de strijd tegen de Dark Seekers richting zijn hoogtepunt gaat. De hele opbouw van de film in het eerste deel wordt teniet gedaan door het gebrek aan ontwikkeling van het verhaal in het tweede deel. Zodra de eerste clichés de hoek om komen, worden de plotgaten duidelijk. Langzaam bekruipt het gevoel dat de film veel meer had kunnen zijn de kijker. En na het plotselinge (aparte) einde, blijft de toeschouwer met een enigszins onbevredigd gevoel zitten.
Conclusie:

De ijzersterke eerste helft en de voorspelbare, niet overtuigende, tweede helft zorgen voor een rare mix. De film is alleen al waard om gezien te worden door het acteerspel van Will Smith en het gehele eerste deel, maar na de volledige film gezien te hebben kun je het gevoel niet van je afschudden dat er meer in had gezeten. De CGI monsters weerhouden deze film om zich te ontpoppen tot een klassieker en maakt het dat deze film in de categorie ‘nét-niet’ valt. Alle ingrediënten zijn er, maar de regisseur had duidelijk geen idee hoe hij ze moest maken tot één groot genot voor de zintuigen.

 

Frank van Wijhe